شب های تابستان و پاییز، بهترین اوقات برای مشاهده ی راه شیری است. راه شیری که همانند نواری نورانی و ممتد در وسط آسمان دیده میشود شامل میلیاردها ستاره است. اگرچه شب هنگام ستارگان زیادی در آسمان می بینیم، ولی در طی این نوار، تمرکز قابل دیدی از ستارگان وجود دارد. گالیله اولین کسی بود که هنگام رصد این بخش آسمان توسط تلسکوپ خود، پی به این نکته برد.

کهکشان ما شکلی همانند عدسی دارد که بازوهایی مارپیچی گرداگرد آنرا فرا گرفته اند و بدین منظور است که این کهکشان، مارپیچی نامیده میشود. منظومه ی شمسی در قسمت انتهایی این عدسی و در فاصله ی خیلی دور از مرکز آن قرار گرفته است. این فاصله حدود 26000سال نوری است. راه شیری، بصورتی که روشنایی یکسانی داشته باشد جلوه نمیکند، روششنایی آن در نزدیکی صورت فلکی قوس بیشتر بوده وناحیه ی مرکزی راه شیری را شامل میشود. از دیدگاه زمینی به سادگی نمیتوان حدود و انتهای راه شیری را دریافت.

ستاره شناسان حدود این کهکشان را در فضا، از روی موقعیت صورتهای فلکی معین میکنند